Студэнты 21-й групы, якія жывуць у інтэрнаце, разам з куратарам Алай Уладзіміраўнай Жардзецкай правялі мерапрыемства, прымеркаванае да Дня маці.

Самыя добрыя вочы – матчыны.

Самыя дбайныя рукі –матчыны.

Самае чуйнае сэрца – матчына.

Самая шчырая песня – матчына.

Самая светлая радасць – матчына.

Маці... Колькі добрага і пяшчотнага ўкладзена ў сэнс гэтага слова.

Для кожнага чалавека маці – жанчына, якая падаравала жыццё, якая гадуе нас, хвалюецца, ніколі не разлюбіць і не здрадзіць. Пацалунак маці, словы яе суцяшэнняў гаілі боль лепш за любыя лекі.

Маці – самы першы сябар у цяжкую хвіліну. Кожная, сапраўдная, маці зробіць усё для свайго дзіцяці. За ёй, як за каменнай сцяной. А што ж рабілі б мы без яе?

У нашых матуль залатыя рукі, уся праца робіцца акуратна і хутка, а як смачна яны гатуюць. Самы знакаміты кухар не можа параўнацца з імі. А калі мы хварэем, хто ж, як ні маці, прынясе лекі і сядзе побач. Толькі яна любіць нас, як ніхто іншы.

Маці – найдаражэйшы ў свеце чалавек. Ніхто не ўмее так любіць, як маці, не ўмее так цярпець і ахвяраваць сабой.

Адразу прыпамінаецца старадаўняя прытча пра юнака, які ў ахвяру няўмольнай і хцівай каханцы прынёс матчына сэрца. Ён бег з ім, а калі спатыкнуўся аб камень, то пачуў: «Ой, табе ж баліць, сынок! Ідзі цішэй, дзіцятка», – прашаптала чулае матчына сэрца. Кожная сынава драпіна адгукалася ў матчыным сэрцы нясцерпным болем, гора і няўдачы дзіцяці рабіліся горам і пакутамі маці.